از:
داکتر رووف روشان
در رگها ی من جوشش عشق
رایحه های ناشنیده را ماند
رنجهایی کشیده ام درین دیجور
قصه های ناشنیده را ماند
دل من گنجینهٔ رمزهای بقاست
همه اسرار نا گفته را ماند
لب میگون سرخ رنگ نگار
شفق سرخ بخون کشیده را ماند
نگاه محجوب حسرتبار منست
یا هوس های نا براورده را ماند
کی را ماند؟ چی را ماند؟
نور هر دو دیده را ماند
این چه موجی است از حلاوت درد
لذت گناهان نکرده را ماند
حسرت دیدهٔ تبدار منست یا
آرزوی رویای ندیده را ماند
کی را ماند؟ چی را ماند؟
تازه گلی نو رسیده را ماند
این چه الماس است میبارد
شبنم صبح اشک دیده را ماند
دل من تحفهٔ عشق نگار
یامتاعی نا خریده را ماند
|